خلاصه بخش اول کتاب تربیت بدون فریاد این کتاب شامل آموزه هایی جهت تمرکز بر خود و شیوه ارتباطمون با دیگران به خصوص فرزندانمان می باشد به عبارتی دیگر آموزه های این کتاب بیشتر جهت تربیت و آموزش والدین می باشد تا کودکان .برای رسیدن به این امر ابتدا باید بیاموزیم که چطور والدین خونسردی باشیم و یاد بگیریم چطور آرامش خود و محیط رو مخصوصا در مواقعی که اوضاع حسابی به هم ریخته است حفظ کنیم .وقتی نمی توانیم رفتار کودک را کنترل کنیم بهترین کار به جای صرف انرژی برای کاری که هیچ کنترلی بر آن نداریم که در نهایت به غیر ازاحساس عجز و درماندگی که برایمان به ارمغان می آورد زمینه ساز بروز خشم و واکنش هیجانی می شود بهترین تصمیم این خواهد بود که بپذیریم ما مسئول رفتار کودکمون نیستیم بلکه ما در قبال فرزندانمان مسئولیت داریم .مسئولیت ما به عنوان والد این هست که فرزندان خود آگاه و خود گردان تربیت کنیم اما اگر ما الگوی عملی این صفات نباشیم آن ها هرگز به چنین مقصدی نخواهند رسید.فرزند ما انسانی مستقل با احساس و صاحب فکر و اندیشه مستقل می باشد و از همان ابتدا به تدریج تواناییهایی طبیعی خود را به کار می برند و انتخاب میکنند که چگونه رفتار کنند .آن ها بدون داشتن هیچ دلیل خاصی تصمیم میگیرند متفاوت از خواسته ما رفتار کنند .حال اگر ما خود را مسیول رفتار آن ها بدانیم باید برنامه ریزی کنیم که به آن ها یاد بدهیم طبق تعریف مااحساس و رفتار کننددر این جا دو اتفاق ممکن است بیفتد در حالت اول اگر کودک طبق خواست ما عمل کند منیت خود رافدا میکند و تبدیل به کودک بله قربان گویی میشود (که در ظاهر شاید لذت بخش باشه ولی این کودک قدرت نه گفتن و حمایت از ارزش های خود را نخواهد آموخت

خلاصه بخش دوم و سوم تربیت بدون فریاد (فهرست وار) ۱-ما به جای فرزندانمان مسئول نیستیم ،ما نسبت به آن ها مسئولیت داریم .۲-با در نظر گرفتن پایان شروع کنید منظور این سطر رو میتوان در ضرب المثلی قدیمی یافت که میگوید ما میتوانیم اسب را لب چشمه ببریم اما نمیتوانیم او را مجبور به آب خوردن کنیم بنابراین با در نظر داشتن پایان کار هدفگذاری کنیم ولی نتایج نهایی را رها کنیم .هر چه بر تحقق اهدافی که برای فرزندانمان در نظر داریم بیشتر تمرکز کنیم احتمال کمتری وجود دارد که فرزندانمان خود از صمیم قلب آن هدف را انتخاب کنند .۳-ما باید به فرزندانمان بیاموزیم که در نهایت فقط مسئول رفتار و اعمال خود باشند نه هیچ کس دیگر.۴ -هدف غایی تربیت این است که فرزند خود را در مسیر بزرگسالی بیندازیم طوری که به صورت فردی خودگردان ،مصمم و مسئول بار آید .۵-برای اینکه فرزندانمان افراد خودگردانی شوند ابتدا باید خود فردی خودگردان بشویم به ویژه در ارتباط با فرزندانمان ۶-کودکان به فضایی از آن خود نیاز دارند اگر آن ها حریمی نداشته باشند که خطاهایشان در آن رخ دهد ،زندگی آن ها عاریه ای بیش نخواهد بود .۷-برای حفظ حریم خصوصی بهتر است از همین الان شروع کنیم وبه نکاتی در این رابطه توجه بیشتری داشته باشیم ⛔️با اجازه وارد اتاقش شوید ⛔️با اجازه در آغوشش بگیرید ⛔️داشتن حریم خصوصی یک امتیاز نیست یک حق است ⛔️در کنار رعایت حریم فیزیکی ،حریم عاطفی فرزندانمان را نیز رعایت کنیم .ما نمیتوانیم به او بگوییم که چگونه احساس کند ۸-آنچه همواره موجب میشود به حریم فرزندانمان تجاوز کنیم واکنش برخاسته از نگرانی خودماست ۹-مواردی جهت ایجاد حریم شخصی برای فرزندانمان